Б.Болороо гэх дайчин бүсгүйн аавын тухай дурсамжаа өөрийн цахим хуудастаа нийтэлснийг та бүхэндээ хүргэж байна.
Би өөрөө аавын хайр халамжийг нэг ч өдөр амсаж үзээгүй өссөн болохоор нөхрөөсөө л аав хүний хайр халамж ямар байдгийг харж, ойлгож мэдэрдэг байлаа. Анх хүүхэдтэй болсныгоо мэдсэнээс хойш бүх зүйлээ үрдээ зориулсандаа. Хамаг л сайн шим тэжээлтэй гэсэн бүхнийг хэвлийд бойжиж байхад нь ээжээр нь дамжуулж өгдөг байлаа. Вокзал руу шинэ сүүнд явж ирээд сүүгээ хөөрүүлж өрөм идүүлээд тараг бүрж өгөөд л, хийх боломжтой ямар л мөнгө олох ажил байна бүгдийг хийгээд юугаар ч дутаагаагүй юм. Урагт сайн гэнэ гээд л хүчилтөрөгчийн коктелийг өдөр болгон найруулж уулгаад л бүхнийг хийсэн. Жирэмсэн эхнэрийгээ дагуулаад л дүүргийн эмнэлэг, өрхийн эмнэлгээс зохион байгуулдаг сургалтуудад хамрагдаад л, шөнө болохоор гэдэс тослонгоо хүүхэдтэйгээ ярилцдаг байлаа. Төрсний дараа хүүхдээ тэврээд хөхүүлж чадахгүй эхнэртээ туслаад хүүхдээ тэврүүлж хөхүүлээд, эхнэрийхээ хөхний сүүг саах, охиноо харах гээд л өдөрт 2хон цаг унтдаг мундаг аав байлаа. Бас болоогүй ээ өдөр нь охиныгоо авч салхилангаа гадаа байгаа ээжүүдээс туршлага судлаад ороод ирнэ, тэгээд л хайраа охиндоо ийм хоол хийж өгье сайн гэнэ гээд л их хөөрхөн. Охиноо 9 сартай байхад нь би ажилд ороод аав нь охиноо харах, ээжийг нь хүргэж өгч авах гээд л хамаг ачааг нуруундаа үүрсэндээ. Гэхдээ хань минь энэ бүхэндээ нэг ч удаа ялархаж байгаагүй юм. “Би угаасаа болно бүтнэ, чадна гээд чамайгаа ээж болгосон юм чинь охиндоо сайн аав байх нь миний үүрэг” гэдэг байлаа. Одоо ч охин минь байнга аавыгаа дурсаж ярьдаг. Нэг өдөр телевизээр аав нь хүүхдээ зодсон тухай мэдээ гарахад охин маань “ээжээ энэ худлаа яриад байна тэ аав хүн чинь хүүхдээ зоддоггүй харин ч дандаа үнсэж эрхлүүлээд, усанд оруулаад биеийг нь тосолдог биздээ” гэж хэлж байлаа. Охины минь хувьд аав гэдэг хүн ийм л сайхнаар төсөөлөгдөн үлдсэн нь аав нь ямар хүн байсныг гэрчлэх байхаа. Залуус минь эцэг болох амархан харин аав байх их хариуцлага шүү. Хүүхэд бүр ийм гэгээлэг бодлоор өсөх болтугай.
Сэтгэгдэл бичих