Аав ээж хоёр Оросд сурч байхдаа танилцаад төгсөж ирээд Сэлэнгийн Шаамар суманд том атрын талбайтай, том хашаа байшинтай сайхан амьдарцгааж байлаа. Гэтэл нэг өдөр хувьчлал явагдаад манай гэр бүл тал хөрөнгөө алдав. Тэгээд байж байтал аавын нэг найз аавыг согтоож бгаад нэг цаасан дээр гарын үсэг зуруулсан нь Хөрөнгө шилжүүлэх гэрээ байж. Аав найздаа тэгж хулхидуулаад маргаашнаас нь бид нар хувхай хоосон болсон юм. Тэгээд Говь Алтайд очиж хэсэг амьдарч бгад яалтачгүй аав ээж хүүхдүүддээ боловсрол эзэмшүүлэх гээд хот руу орж ирэхээр болцгоов.
Хотод орж ирж эхэлсэн амьдрал бол бас л аргуу байлаа шд. Манай ээжийн хамаатан 70н давхрын хажууд Дэнжийн 1000д нэг амьдардаггүй хашаа байшинтай. Тэнд нь амьдрахаар болсон. Аав ээж хоёрт ажил олдохгүй. Ах эгч хоёр бас ажил хайна. Ажил төрөлгүй болохоор идэх хоол, түлэх түлээ байхгүй. Дүн өвлийн хүйтэнд бүр аргагүйн эрхэнд амьдарч бсан байшингийнхаа шатыг сугалж авч түлж бсан. Ах эгч ажил хайгаад гадуур явчихаар аав бид 2 үлдэнэ. Тэгэхээр аавтайгаа гарч 70н давхараар явж төмөр түүж тушаана. Төмрөө тушааж олсон мөнгөөрөө багцалсан алим, умс кита авна. Тиймэрхүү юмаар амьдралаа залгуулна. Огт хоол олдохгүй бол нохойн хэвэг буцалгаж иднэ. Хааяа өлсөхөөр аав намайг гэрээс дагуулаад гарна. Гоё гоё газар үзье гэнэ. Их дэлгүүрээр ямарч мөнгөгүй байж тэнээд л яваад бна. Би өлсөөд л “Аав би өлсөөд бна” гэхээр “Одоо 2уулаа нэг гоё газар очно тэгээд юм идье” гэж хэлнэ. Тухайн үед бол аавыг яг нэг юм авах гээд л яваад бна гэж бодоод бдаг бсан. Үнэндээ өлсөж бгаа хүүхдээ саатуулах гээд л явдаг бсан юм шиг бгаа юм. Нэг өдөр аав бид 2 төмрөө цуглуулж яваад түрийвч оллоо, дотроо 50иад мянган төгрөгтэй. Би бол дотроо бурзайчихлаа л гэж бодож бгаа шд. Шонхор захын хойно төмөр тушаах цэг бдаг, төмрөө тушаачихаад олсон мөнгөөрөө зөндөө юм авна гээд авах юмаа бүр дотроо бодчихсон. Ааваас би есөн шидийн юм асуугаад л “Аав одоо 2уулаа юу авах уу яахуу” гэхээр аав болохоор “За байж бай, байж бай” л гээд бсан. Яг төмрөө тушаачихаад л Шонхор зах руу орж бгаа юм. Аав тэгсэн зах руу ороод л нөгөө түрийвчийг чинь дэлгээд энэ хүнийг таних уу гээд яваад бсан. Тэгсэн нөгөө түрийвчний эзэн олдсон, махны ченж залуу. Тэр залууд түрийвчийг нь буцаагаад өгсөн чинь аавд жигтэйхэн их баярлаад 25 мянга төгрөгөөр шагнасан, тэрүүгээр нь харин жинхэнэ цалгисандаа. Тухайн үед аавыг ямар мангар юм бэ гэж бодож бсан ч одоо бодоход тэр үйлдэл нь цаагуураа надад хэдэн ч үгээр орлуулахааргүй мартагдашгүй том хүмүүжил олгосон байгаа юм.
Удалгүй ээж ажилд орсон, ардаас нь аав тэгээд эгч гээд бүгд ажил төрөлтэй залгаад амьдрал дээшилсэндээ. Аав минь анх Өдрийн сонин харуулаар орж бсан одоо арын албаны дарга болсон. Тийм хэцүү нөхцөлд тавын таван хүүхдээ буруу замаар оруулаагүй өөрсдийнхөөрөө хүмүүжүүлсэн. Бүх юм гэр бүл шдээ. Өлсвөл хамтдаа өлсөнө, инээвэл хамтдаа инээнэ. Бүхий л үед хамтдаа бсан болохоор тэр үеээ эргээд бодоход хэцүү биш харин ч аз жаргалаар дүүрэн санагддаг юм.
